Als ze in het eerste jaar van de kunstacademie met klei leert werken, weet ze eigenlijk al dat ze daarin verder wil, maar ze kiest een andere richting. Annemieke Dicke studeert af als illustrator. Een logische keuze voor een meisje dat altijd zit te tekenen. ,,Als kind wist ik al dat ik kunstenaar wilde worden. Ik wist alleen niet wat dat was.”

Begin jaren negentig keert de kersverse illustrator terug naar haar geboorteland Curaçao. In haar vak vindt ze geen werk en omdat er nu eenmaal brood op de plank moet, doet ze de administratie van een reclamebureau. Maar na een paar jaar begint het kunstenaarsbloed weer te borrelen. Annemieke schrijft zich in voor een cursus keramiek. ,,Ik was meteen verliefd op de klei.” Een half jaar later heeft ze haar eerste oven. Ze verdiept zich in de decoratie- en stooktechnieken, verzamelt bergen kennis en experimenteert onvermoeibaar. ,,Ach, ik frutselde maar wat. Ik heb heel lang geïllustreerd op keramiek. Ik maakte illustraties op borden, op schalen, op maskers. Maar het was allemaal niet hemel en aarde bewegend.”

Maar dan is er de eerste solo-expositie in het Maritiem Museum: achttien vuurtorens. De tijd van frutselen is voorbij. ,,Een vuurtoren heeft een mooie vorm, een oervorm. Daar hou ik van. En de symboliek. Het lichtbaken schijnt op je pad, zodat je kunt zien waar je loopt, maar dan is het opeens weg en moet je het weer even zelf doen.” Maar als de vuurtorens als warme broodjes over de toonbank gaan, is het tijd voor iets nieuws.

P1061181

Bronsgieten. Curaçao is zo’n beetje het enige eiland in het Caribische gebied met een bronsgieterij. En dan steekt een bekende Nederlandse kunstenaar de oceaan over om een groep cursisten te leren hoe je een mal moet maken. Annemieke is klaar voor een nieuw avontuur.

Ze experimenteert met vormen, met materialen. Met gereedschappen. Dozen vol heeft ze ervan. Van schroeven, van borsteltjes, van boortjes. Misschien zijn het de genen van haar opa die een hardwarezaak had, maar ze doet alles voor een mooi stuk gereedschap van goed materiaal. ,,Al mijn geld zit erin.” Apetrots opent ze een kistje: een uitgebreide aanvulset van diamantboortjes. Dan zijn er de koperborsteltjes om het brons te poetsen, de snij- en slijpschijven, de slijpstenen. Voor gaatjes, voor moeilijke hoekjes en voor platte stukken. De medewerkers van de bronsgieterij gieten de mal vol. Dat is een zwaar en secuur werk. Maar het mooiste moment is als de mal, net uit de oven, open gaat. ,,Dan koelt het brons af. Het beeld is geboren, nog warm en kwetsbaar.”

Naast eigen werk, maakt Annemieke ook beelden in opdracht. Het is een van de manieren om de kosten te dekken. ,,Als je met brons werkt moet je wel verkopen. Het is veel te kostbaar. In heb ook een tijdje mallen gemaakt voor andere kunstenaars. Zo kon ik heel wat van mijn werk financieren.” Alseerstegraads leerkracht beeldende vakken heeft ze de zekerheid van een maandelijks inkomen. ,,Het is ook heel leuk om met jongeren te werken. Ik probeer geen kunstenaars van ze te maken, maar ik prikkel hun creativiteit. Een creatieve geest is het grootste cadeau waar de mens mee geboren is. Het helpt je oplossingen te vinden voor alle obstakels die je tegenkomt in het leven.”

Maar niet al haar werk verkoopt even makkelijk. Soms is het misschien moeilijk te begrijpen voor een groot publiek. In haar beelden uit Annemieke haar gevoelens over wat zich afspeelt in de wereld. ,,Als kunstenaar heb je een drang om te creëren. Ik ben de hele dag bezig om vormen te bedenken waarin ik mezelf kan uitdrukken. Ik wil iets communiceren, een boodschap overbrengen.” Ze maakt niet bewust mooie dingen, maar zoekt naar interessante vormen. ,,Kunst koop je, omdat het je bezig blijft houden. Als iets alleen maar mooi is, verveeld het snel.”

SAM_0193

Kunstenaar is een vak. Ze doet dus gewoon haar werk. ,,Net zoals een bakker die een lekker broodje maakt. Hij doet zijn werk. Ik ook. Maar ik moet wel de beste zijn. En dat ben ik nog lang niet. Dat weet ik ook wel!”